Playtime

Corsica (Petru Guelfucci) Cabaret Voltaire 27/11/10 (Corsica)

2011-01-21T01:08:00.000+02:00

All My Loving (Ορχήστρα των Χρωμάτων/Σταύρος Παπασταύρου)

2011-01-21T00:55:00.001+02:00

All My Loving (Lennon-McCartney). Μία ξεχωριστή ανάμνηση από τη συνεργασία μου με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, στη συναυλία με τραγούδια των Beatles που έδόθηκε στο θέατρο "Ελληνικός Κόσμος" στις 10 Οκτωβρίου του 2009.

Children of the Stars (Μίλησέ Μου)

2010-09-29T19:33:00.004+03:00

Ένα μικρό δείγμα από την εμφάνισή μου με τον Jose Promis στο Grand Cafe Kandinsky του Άργους, στις 25/9/2010... Το γνωστό "Μίλησέ μου" του Μάνου Χατζιδάκι και του Νίκου Γκάτσο στην αγγλική του εκδοχή.

Πατήστε πάνω στον τίτλο, για να δείτε την ανάρτηση στο youtube:

Children of the Stars

CANAL D'AMOUR: Ένα μικρό απόσπασμα...

2010-09-17T13:21:00.003+03:00

Επισκεφθείτε τη σελίδα του φίλου σκηνοθέτη Κώστα Νταντινάκη και δείτε ένα απόσπασμα από τη νέα του ταινία "Canal d'Amour", της οποίας έγραψα τη μουσική.

Κάνετε κλικ στην παρακάτω φράση:

CANAL D'AMOUR: Ένα μικρό απόσπασμα...

Συναυλία στο Άργος με τον Jose Promis (Σάββατο, 25/9/2010)

2010-09-16T00:39:00.005+03:00

Σας περιμένουμε!... Be there!

Creuza de Ma (του Fabrizio de' Andre)

2010-07-09T09:47:00.007+03:00

Ο πρώτος "έθνικ" δίσκος του Fabrizio de' Andre "Creuza de Ma" ήταν για μένα μια αποκάλυψη. Ως τότε γνώριζα απέξω κι ανακατωτά τις υπέροχες μπαλάντες του με τους συγκλονιστικούς "αιρετικούς" στίχους, τις οποίες τραγουδούσα από την εποχή του σχολείου ακόμα, απλά, με μια κιθάρα... Όμως, το "κέντημα" των ευαίσθητων μουσικών που συνεργάστηκαν σε αυτό τον πολύχρωμο δίσκο -έως και η Δόμνα Σαμίου συμμετείχε!- με θάμπωσαν και μου άνοιξαν νέους ορίζοντες... Τα τραγούδια αυτά δεν μπορούσα να τα λέω πολύ εύκολα για δύο λόγους: δεν είχα μαζί μου τους κατάλληλους οργανοπαίκτες που θα έδιναν το σωστό χρώμα (και με μια κιθάρα μόνο φάνταζαν γυμνά), αλλά η μεγαλύτερη ακόμα δυσκολία έγκειτο στους στίχους, που ήταν όλοι σε διάλεκτο! Μετά από χρόνια κατάφερα να ενσωματώσω το ομώνυμο κομμάτι (Creuza de Ma) στο ρεπερτόριό μου, την εποχή που τραγουδούσαμε τραγούδια από τη Μεσόγειο μαζί με την Κρίστη (Στασινοπούλου). Ένιωθα πάντα περήφανος που το έλεγα!

Σήμερα το αναρτώ εδώ όπως το τραγούδησα στη μουσική σκηνή "Ηλίανθος" πριν από πέντε χρόνια, μαζί με το Vojislav, τον Tiko, τον Boban και το Solis.

Ξάγρυπνη Πόλη

2010-06-17T01:39:00.003+03:00

Η "Ξάγρυπνη Πόλη", ένα τραγούδι σε δικούς μου στίχους και μουσική, από τον ομώνυμο δίσκο, όπως την τραγούδησα στη δεύτερη "Βραδιά για Φίλους" στο Cabaret Voltaire (6/6/10) μαζί με το Βασίλη Ρακόπουλο.

On the Amazon (Don McLean)

2010-06-14T10:54:00.003+03:00

Ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι του Don McLean, από τη δεύτερη "Βραδιά για φίλους" στο Cabaret Voltaire (6/6/10). Κλικάρετε πάνω στη λέξη ΕΔΩ

"Χίλιες Φωτιές" (live, από την τρίτη "Βραδιά για Φίλους")

2010-06-14T10:42:00.002+03:00

Δείτε το κλικάροντας πάνω στη λέξη ΕΔΩ

"Πάλι εδώ"... ένα ανέκδοτο τραγούδι

2010-06-10T13:46:00.005+03:00

"Πάλι Εδώ", ένα από τα ανέκδοτα τραγούδια μου, όπως το τραγούδησα στη δεύτερη "Βραδιά για Φίλους", στο Cabaret Voltaire, μαζί με το Βασίλη Ρακόπουλο (6/6/10).

Kala Sang Surya Tenggelam (Chrisye)

2010-06-04T14:37:00.003+03:00

Ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι, σύνθεση του Ινδονήσιου Chrisye, που έφυγε πρόσφατα... Όπως το τραγούδησα στη μουσική σκηνή "Ηλίανθος" τον Απρίλη του 2005, με το Vojislav Ivanovic στην κιθάρα, τον Tiko στο πιάνο, τον Boban στο βιολί και το Solis Barkis στα κρουστά.

Kalbim (Fikret Kizilok)

2010-06-04T11:23:00.002+03:00

Από το μικρό αφιέρωμα σε αγαπημένους μου τούρκους συνθέτες στη "Βραδιά για Φίλους" (Cabaret Voltaire, 27/5/10) - From a short tribute to my favorite turkish songwriters during my "Evening for Friends" at the "Cabaret Voltaire" (27/5/10)...

Dedicated to Anna, Cengiz, Mahir, Aysin, Mehmet and many others!

In the End (Scott Matthew) / Τελος (Γ. Καλατζής-Σ. Παπασταύρου)

2010-05-31T22:18:00.002+03:00

Ο επίλογος της "Βραδιάς για φίλους"... Δύο τραγούδια αγαπημένα, που μιλούν για το τέλος, το καθένα με το δικό του τρόπο.... The epilogue of my "Evening for friends"... Two songs that I like very much, both talking about the end, each in its own way...

3 "Evenings for friends" at the Cabaret Voltaire

2010-05-18T18:42:00.007+03:00

Old friends,

new friends,

future friends...

True and occasional...
Real or virtual ones...

To all of you I wish to dedicate

the songs I am going to sing tonight,

together with guitarist Vasilis Rakopoulos.

I'll tell you about the "Back Room" and the "Sleepless City", I'll talk about "Apples", "Japanese Gardens" and the exotic "Jimbaran", I'll sing to you some unreleased songs and some of my favorite ones, by other greek and foreign songwriters.

Three evenings for friends!!!

Thursday, 5/27
Sunday, 6/6
Friday 6/11

Hope to see you there!

Cabaret Voltaire,

30 Marathonos str, Metaxourgio

Athens, Greece

T: 210-5227046

"Βραδιές για φίλους" στο Cabaret Voltaire

2010-05-18T18:37:00.005+03:00

Φίλοι παλιοί, φίλοι καινούριοι,

φίλοι μελλοντικοί...

Φίλοι από εσωτερική ανάγκη

ή από σύμπτωση...
Φίλοι ουσιαστικοί, αληθινοί ή φανταστικοί.

Σε όλους εσάς θέλω να αφιερώσω τα τραγούδια μου αυτές τις βραδιές, στο πρόγραμμα που ετοίμασα μαζί με τον κιθαρίστα Βασίλη Ρακόπουλο.

Θα σας πω για το Πίσω Δωμάτιο και την Ξάγρυπνη Πόλη, θα σας μιλήσω για Μήλα και για το εξωτικό Τζιμπαράν, θα σας εμπιστευθώ ανέκδοτα τραγούδια μου και κάποια αγαπημένα, ελληνικά και ξένα, άλλων συνθετών.

Tρεις βραδιές για φίλους!!!

Πέμπτη 27/5
Κυριακή 6/6
Παρασκευή 11/6

Σας περιμένω!

Στο “Cabaret Voltaire”
Μαραθώνος 30 & M. Αλεξάνδρου, Μεταξουργείο.
T: 210-5227046

Ώρα έναρξης: 21:30
Είσοδος: 16 ευρώ με ποτό

Η "Νυχτωδία" του Μιχάλη Τερζή, με την Κρίστη Στασινοπούλου

2010-05-11T13:45:00.005+03:00

Άλλο ένα τραγούδι από τη δεύτερη μέρα των Α' Αγώνων Ελληνικού Τραγουδιού, που οργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις στην Κέρκυρα το 1981: Η "Νυχτωδία" του Μιχάλη Τερζή, βασισμένη σ' ένα ποίημα της Σαπφούς σε απόδοση Άκου Δασκαλόπουλου. Ερμηνεύει μοναδικά η Κρίστη Στασινοπούλου.

Απ' την αρχή (εκπομπή "Πρόσωπα")

2010-04-30T11:57:00.003+03:00

Από το τηλεοπτικό μου πορτραίτο στην εκπομπή της ΕΡΤ "Πρόσωπα", αρχές της δεκαετίας του '80.

Παίζοντας το "Απ' την αρχή" κι ένα μικρό απόσπασμα από το ανέκδοτο "Νυχτερινό" στο πιάνο μου, λίγο πριν δώσω συνέντευξη στο Δημήτρη Λέκκα.

"Χάρτινοι Ήρωες" (2)

2010-04-30T00:12:00.003+03:00

Ένα ακόμα μουσικό θέμα από τη σειρά "Χάρτινοι Ήρωες".

"Χάρτινοι Ήρωες"

2010-04-29T22:56:00.003+03:00

Το μουσικό σήμα για τη μίνι τηλεοπτική σειρά της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της ΕΡΤ "Χάρτινοι Ήρωες", σε σκηνοθεσία Κώστα Χαραλάμπους, με θέμα την ιστορία των κόμικς στην Ελλάδα.

Μίλα Μου για Μήλα

2010-04-29T21:37:00.002+03:00

...από την ίδια πρωινή εκπομπή, το "Μίλα Μου για Μήλα", με... φανατική μηλοφαγία από τις γλυκύτατες παρουσιάστριες!

Το Τραγούδι της Φρουτοπίας

2010-04-29T19:27:00.003+03:00

Από την παρουσίαση της παράστασης "Μίλα Μου για Μήλα" στην πρωινή εκπομπή της Ρίκας Βαγιάννη και της Πόπης Τσαπανίδου (ΕΤ1 2003)

I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die Rag

2010-04-29T17:36:00.003+03:00

Τραγουδώντας το αντιπολεμικό I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die Rag του Country Joe McDonald

με τη Μαριάνα Ευστρατίου και το Vojislav Ivanovic (κιθάρα) στο "Τριανόν".

Δείτε την ταινία "Αγάπη στα 16" online.

2010-04-15T00:54:00.004+03:00

Όποιοι από σας θα θέλατε να δείτε ολόκληρη την ταινία του Κώστα Χαραλάμπους "Αγάπη στα 16", της οποίας έχω γράψει τη μουσική, δεν έχετε παρά να πατήσετε πάνω στην πράσινη λέξη ΕΔΩ!

Γεια!

2010-04-13T23:25:00.003+03:00

Ένα ανέκδοτο τραγούδι μου, σε στίχους Κρίστης Στασινοπούλου (demo).

Ποιήματα στο συρτάρι (10)

2010-04-10T09:04:00.002+03:00

Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ

Ζητιάνευε στη μέση της πλατείας

μια συνήθεια

ξοδεύοντας το χάος του γουλιά-γουλιά

Γύρω του συνωστίζονταν τουρίστες

Τα μάτια τους ξασπρίζανε στον ήλιο

Ακουμπησμένος σ' ένα τοίχο ετοιμόρροπο

που βούλιαζε από γέλια υστερικά

κοίταζε αδιάφορα

πώς πολλαπλασιάζονταν τα περιστέρια.

Κι έτσι, χωρίς λόγο,

πάτησε τη σκανδάλη του ύπνου

ενώ τριγύρω του

μοίραζαν τα φυλλάδια

του τελευταίου κώδικα κυκλοφορίας.

Αθήνα 1972

Ποιήματα στο συρτάρι (9)

2010-04-10T08:50:00.002+03:00

ΚΙ ΕΤΣΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ

Κι έτσι πέρασαν όλες οι μέρες,

με τα νεκρά φιλιά του αέρα στους τοίχους

και το τραγούδι των τσαλακωμένων φύλλων

στα παρτέρια.

Επικίνδυνες μέρες

για όσους βρισκόντουσαν στο δρόμο

και για όσους αποφάσιζαν το δρόμο τους.

Σκουριασμένο το λουκέτο στο πάνω παράθυρο,

εχθρεύεται το κλειδί του,

το φοβάται,

κοιμάται

με τη δικαιολογία του χειμώνα

όπως όλοι εμείς οι πολυπρόσωποι κυνηγοί.

Κι ήταν και κάτι ξαδέρφια μας

που φύλαγαν τα ρούχα τους

κι ήτανε πάντοτε ολόγυμνα

-τι ειρωνεία για το σύστημα!-

Οι γάτες πάνω στα νοτισμένα κεραμίδια,

χορωδία του φεγγαριού και της ερημιάς,

μας κάνουν ευτυχώς να καταλάβουμε

γιατί δεν κοιμόμαστε τα βράδια,

γιατί τα σεντόνια μας είναι γεμάτα

τσουκνίδες και μυρμήγκια.

Κι έτσι πέρασαν όλες οι νύχτες,

ο καθένας στο είδος του

κι όλοι μας χωριστά,

να τσουλάμε την ύπαρξη

και τον τεμπέλη καιρό,

χρησιμοποιώντας ο ένας τη φωνή του άλλου

μέσα σ' ατέλειωτα πηγάδια

μ' ένα πλαστικό ήλιο αγκαλιά

για τα διαλείμματα...

Αθήνα 1973

Ποιήματα στο συρτάρι (8)

2010-04-02T14:08:00.002+03:00

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Ο ποιητής ούρλιαζε:

-Είμ' εδώ!... Είμ' εδώ!...

Ο αναγνώστης διάβαζε,

ώσπου το κεφάλι του

έπεσε βαρύ στην πολυθρόνα.

Ο ποιητής ούρλιαζε:

-Αγάπα με!... Αγάπα με!...

Κι ο αναγνώστης βούλιαζε

μέσα στην αποστήθιση...

Αθήνα, 1970

Ποιήματα στο συρτάρι (7)

2010-04-02T14:03:00.002+03:00

Ο ΙΟΥΔΑΣ

Χθές, στο σκονισμένο μονοπάτι,

συνάντησα τυχαία,

εντελώς τυχαία,

τον Ιούδα.

Είχε στα χέρια του ένα δέντρο,

μα όταν με κοίταξε,

είδα ένα μικρό παιδί

να χοροπηδάει στα μάτια του...

Γύρισε απότομα το κεφάλι

κι έφυγε τρέχοντας,

σκυφτός,

μετανιωμένος,

που πρόδωσε τον εαυτό του,

πάντοτε εχθρός του εαυτού του...

Αθήνα 1971

Ποιήματα στο συρτάρι (6)

2010-04-02T09:10:00.002+03:00

Ο ΡΗΤΩΡ

Ένα λεπτό σιγή, παρακαλώ!

Πρέπει να σας μιλήσω.

Έχω υποχρέωση να προσποιηθώ

και να θυμάμαι το εμβαδόν

της κάθε μου φράσης.

Ας μην κρατάω σε αγωνία

τις μύτες των μολυβιών σας.

Νιώθω πως με το ένα μάτι

καρφώνετε χαιρέκακα το μυαλό μου

και το άλλο το κρατάτε κλειστό

τάχα για να μην μπαίνουν νερά μέσα σας

όταν βρέχει,

τάχα για να διατηρείτε

σε καλή κατάσταση

το εξωτικό θερμοκήπιο του εαυτού σας.

Έχω πολλά να σας πω,

γι' αυτό ετοιμάστε τ' αφτιά σας...

Κατόρθωσα,

μετά από αξιόλογες προσπάθειες,

να βρω καινούριες φορεσιές

στα λόγια που ψιθύριζα κάποτε.

Πρέπει

να σας πείσω

ότι το δωμάτιό σας

θα έχει μεγαλύτερη αξία

αν το δείτε

από τετράγωνη κλειδαρότρυπα.

Είμαι ένας παλαιστής

με μόνιμο γύψο

σ' όλο του το κορμί

και κάθε Παρασκευή

το κυλάω

μέσα σε διαφορετικό χρώμα.

Χειροκροτήστε με, παρακαλώ!

Ο λόγος μου αρχίζει

μετά το πρώτο χασμουρητό

των προβολέων.

Αθήνα, 1970

Ποιήματα στο συρτάρι (5)

2010-04-02T01:18:00.004+03:00

ROCK 'N' ROLL

Σφάξαν μια τηλεόραση στα θεμέλια

-oh baby-

Κόντευε μεσημέρι σαν κατάπλασμα

Κι εγώ ερωτεύτηκα ένα εκτόπλασμα

Στη φρίκη της μπογιάς του.

Ξεβάφουνε τα νέα στα δάχτυλά μου,

-oh baby-

Ξεβάφουν, και τα είδωλα αντιστρέφονται

Στα γυάλινά μας μάτια μέσα γλείφονται

Στενέματα της τρέλας.

Σκάσαν οι μπόμπες πάλι εδώ χωρίς φυτίλι

-oh baby-

Δεν πρόλαβα το τελευταίο κέρασμα,

Δεν ήμουνα στο τελευταίο μοίρασμα

Και μ' έπνιξε η σκιά μου.

Αθήνα 1972

Ποιήματα στο συρτάρι (4)

2010-04-02T01:14:00.003+03:00

ΜΑΡΣ

Είπα: Γνώθι σαυτόν!

Είπε: Γνώση σαθρή,

σπάμε σε χίλια κομμάτια.

Οι λέξεις πεθαίνουν

Σώστε τα μάτια!

Αθήνα 1971

Ποιήματα στο συρτάρι (3)

2010-04-01T17:18:00.004+03:00

Η ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ

Δεν ξέρω τίποτ' άλλο απ' αυτόν.

Μόνο τα μάτια του,

που είναι η δικαιολογία της όρασής του.

Αθήνα 1973

Ποιήματα στο συρτάρι (2)

2010-04-01T17:12:00.003+03:00

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

Την ώρα που η νύχτα

μοιάζει με σπασμένο φέρετρο

και στις γούρνες των ματιών μου

κατασταλάζει το σκοτάδι,

θα θυμηθώ τα χέρια σου.

Πες μου, λοιπόν,

τι θα μπορούσα να κρατήσω απ΄ αυτά;

Μήπως τα ήσυχα λιμάνια

ανάμεσα στα δάχτυλα;

Ή μήπως τους κομψούς φάρους

που αναβοσβήνουν άκρη άκρη

με το ρυθμό της πνοής σου;

Τα νιώθω που φωσφορίζουν

κάτω απ' το λείο δέρμα,

που συνεχίζονται

ως μέσα στο κορμί σου

κι αγγίζουνε το θαύμα της σιωπής.

Νυστάζουν τα παγκάκια του πάρκου

κι όμως τα χέρια σου,

κάμπιες δροσιάς,

δεν τ' αφήνουν να κοιμηθούν.

Το χώμα ξαπλώνεται μακριά,

μα τουτα τα χέρια

μου λένε πως τελειώνει στο πάρκο.

Ο αέρας κλέβει τα χέρια σου.

Τι να κρατήσω απ' αυτά;

Αθήνα 1970

Ποίηματα στο συρτάρι (1)

2010-04-01T16:46:00.003+03:00

Σκαλίζοντας τα συρτάρια μου, βρήκα καταχωνιασμένα εκεί κάποια από τα ποιήματα που έγραφα στα χρόνια του Γυμνασίου και τα διάβαζαν μόνο οι κοντινοί μου άνθρωποι. Τότε ντρεπόμουν να τα δείξω πιο πέρα. Ο πατέρας μου, όμως, τα έπαιρνε κρυφά και τα δακτυλογραφούσε, και μια μέρα, χωρίς να το ξέρω, τα πήγε στο Ρένο Αποστολίδη. Ο κύριος Αποστολίδης τον προετοίμασε δείχνοντάς του από τη μια τους αναρίθμητους φακέλους που λάβαινε καθημερινά από τους επίδοξους ποιητές κι από την άλλη το μεγάλο καλάθι αχρήστων όπου κατέληγαν οι περισσότεροι. Ώσπου να γυρίσει σπίτι ο πατέρας μου, ο κύριος Αποστολίδης με είχε βρει στο τηλέφωνο και μου είχε ανακοινώσει ότι θα με συμπεριλάμβανε στη δίτομη Ποιητική Ανθολογία του. Πράγματι, κάποια αποσπάσματα από αυτά τα ποιήματα βρίσκονται στη σελίδα 999 του Β' Τόμου της Ανθολογίας. Προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ "ποιητής"... Όμως τώρα, που η πρεσβυωπία με έχει μάθει να βλέπω καλύτερα από μακριά παρά από κοντά, βρίσκω ότι εκείνα τα ποιήματα θα άξιζε να μείνουν κάπου. Λέω να αντιγράψω μερικά εδώ, μιας και ποτέ δεν εκδόθηκαν σε μια ωραία προσωπική ποιητική συλλογή, με χοντρό χαρτί και "αρτ" εξώφυλλο. Κι όποιος θέλει τα διαβάζει...

Ο ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ

Τον ρώτησα τι έκανε

σαν το 'σκασε απ' το στράτευμα.

Μου απάντησε:

-Την πρώτη μέρα

έδινα στον εαυτό μου

συγχαρητήρια.

Τη δεύτερη μέρα

αισθανόμουνα

σαν παρασημοφορημένος ποιητής.

Την τρίτη μέρα

καθόμουνα.

Την τέταρτη,

την πέμπτη

και την έκτη μέρα

καθόμουνα.

Ύστερα βγήκα στο δρόμο

και ζητιάνεψα θόρυβο

Αθήνα, 1970

Τραγουδώ τα αγαπημένα μου παραμύθια

2010-03-19T16:59:00.009+02:00

Ήμουν πάντα πολύ χαρούμενος, όταν βάζαμε στα σκαριά κάποια συνεργασία με τη θεία μου την Ντίνα Χατζηνικολάου. Το παράπονό μας ήταν και είναι ότι λίγες από αυτές τις συνεργασίες έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Αλλά... νέοι είμαστε ακόμα, πού θα πάει, θα τα καταφέρουμε :-)

Το "Τραγουδώ τα αγαπημένα μου παραμύθια" είχε την τύχη να εκδοθεί σε μορφή βιβλίου μεγάλου σχήματος με ένθετο cd από τις Εκδόσεις Σαββάλα. Πρόκειται για τραγούδια εμπνευσμένα από κλασικά παραμύθια, όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Τοσοδούλα και πολλά άλλα, σε στίχους της "θείας Ντίνας" και μουσική-ενορχήστρωση-εκτέλεση δική μου. Το βιβλίο είναι γεμάτο όμορφες ζωγραφιές και για κάθε τραγούδι υπάρχει πεντάγραμμο με τη μελωδία, τα ακόρντα και όλους τους στίχους.

Από αρκετούς εκπαιδευτικούς μαθαίνω ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη από ποιοτικά παιδικά τραγούδια και θέλω να πιστεύω ότι αυτή η δουλειά ανταποκρίνεται σ' αυτή την ανάγκη. Ακούστε, λοιπόν, τον "Δαχτυλάκη" μας (κάνετε κλικ πάνω στη λέξη "Δαχτυλάκης") και κρίνετε από μόνοι σας κατά πόσο έχω δίκιο ή άδικο!

Ο μπαρμπα-Σπύρος, το ραγισμένο σαντούρι και ο Κώστας Ταχτσής

2010-03-19T09:05:00.000+02:00

Σκαλίζοντας τις προάλλες ένα συρτάρι με ενθύμια, έπεσα πάνω σε τούτη την κάρτα με τη φωτογραφία του συγχωρεμένου του μπαρμπα-Σπύρου του Μπουλιέρη και της θείας Ευδοκίας (της Μπουλιέραινας), που ήταν αδελφή της γιαγιάς. Παραλήπτης ήταν η μητέρα μου.

Ο μπαρμπα-Σπύρος και η θεία Ευδοκία ήταν ένα απίθανο ζευγάρι. Μοίραζαν τη ζωή τους ανάμεσα σε μικρο-επιχειρήσεις και σε γλέντια, αρχικά στην Άνδρο, αργότερα στην Αθήνα. Ο μπάρμπας μου έπαιζε τρομερό σαντούρι. Ήταν αυτοδίδακτος, βέβαια, και είχε ένα σωρό τετραδιάκια, όπου έγραφε –με αναρθογραφίες και ορνιθοσκαλίσματα- χίλιους δυο στίχους και ακόρντα από παραδοσιακά και λαϊκά τραγούδια. Όπου πανηγύρι, γάμος και γιορτή ο μπαρμπα-Σπύρος ήταν μέσα. Ήταν πάντα χαμογελαστός, ακόμα κι όταν η ζωή δεν του χαμογελούσε. Από κείνον έμαθα –και δεν ξέχασα ποτέ!- τις νότες της μουσικής κλίμακας και τη σειρά των χορδών της κιθάρας. «Την ξέρεις την ιστορία του Ντορέ;» μου έλεγε. «Ο Ντορέ ήταν ένα παιδί αχόρταγο, που δεν άφηνε πιάτο για πιάτο όταν καθόταν στο τραπέζι. Οπότε τον έτρεμαν όλοι και του φώναζαν: ‘Ντορέ, μη φας όλα συ!’ Είχε όμως κι έναν ξάδερφο, το Σολσιμή. Αυτός ο Σολσιμής δεν έβγαζε τσιμουδιά. Γλώσσα είχε και μιλιά δεν είχε. Η μάνα του ήταν πολύ στεναχωρεμένη και συνέχεια τον παρακαλούσε: ‘Μίλα ρε Σολσιμή, μίλα ρε Σολσιμή!’... αλλά τίποτα αυτός».

Η τελευταία τους επιχείρηση είχε έδρα το σπίτι τους, ένα μακρόστενο ισόγειο στην οδό Κωνσταντινουπόλεως, απέναντι από το πατρικό μου. Πουλούσαν γλυκά του κουταλιού. Όποτε πήγαινα να τους δω, με γέμιζαν κουτιά με κερασάκι ή σταφύλι γλυκό (τα αγαπημένα μου), ξενοιασιά, καλαμπούρια, μεζέδες και –πάνω απ’ όλα- μελωδίες. «Έλα να σου παίξω την Μπρατσέρα», έλεγε ο μπάρμπας συνωμοτικά... Και κλεινόμασταν στο δωμάτιο με το σαντούρι για ώρες ολόκληρες...

Πέρασαν χρόνια πολλά, ο μπάρμπας και η θεία Ευδοκία έφυγαν, κι εγώ κληρονόμησα το σαντούρι, τα τετράδια και τις αναμνήσεις μιας εποχής που χάθηκε ανεπιστρεπτί... Ήθελα, όμως, να βρω έναν τρόπο να επιδιορθώσω το σαντούρι, του οποίου το ξύλο είχε ραγίσει από τα χρόνια. Το πήγα, λοιπόν, στον Τάσο Διακογιώργη (άλλος αγαπημένος εξαιρετικός μουσικός, που επίσης δεν είναι πια μαζί μας). Αφού το κράτησε για μερικές μέρες, τελικά μου είπε ότι φοβόταν να το βάλει στη μέγγενη, διότι το πιθανότερο ήταν ότι θα έσπαγε στα δύο. Έτσι, το πήρα πάλι πίσω και το έχω ακόμα φυλαγμένο όπως ήταν, με το άρωμα εκείνων των χρόνων κλεισμένο μέσα στην τριμμένη πάνινη θήκη του...

Πριν από λίγο καιρό, έπεσαν στα χέρια μου τα αυτοβιογραφικά κείμενα του Κώστα Ταχτσή, που κυκλοφόρησαν από τον «Εξάντα» σ’ ένα τόμο με γενικό τίτλο «Το Φοβερό Βήμα». Διαβάζοντας, άρχισα να διαπιστώνω ότι μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο περιβάλλον, στα ίδια σπίτια! Φαντάζεστε, όμως, την έκπληξή μου όταν, φτάνοντας στη σελίδα 69, διάβασα:

Ύστερα αρχίσαμε να παίρνουμε σβάρνα και τους άλλους συγγενείς. Με το θείο Σπύρο τον Μπουλιέρη ήταν δυό αδερφών παιδιά. Ο θείος Μπουλιέρης γύριζε στα νιάτα του τα χωριά της Άντρου κι έπαιζε σαντούρι σε γάμους και σε πανηγύρια. Κέρδισε πολλά λεφτά, ήρθε στην Αθήνα κι άνοιξε ένα μπακάλικο –ήταν σχεδόν απέναντι απ’ το σπίτι του, στη Λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά απ’ την άλλη μεριά των γραμμών του τραίνου. Κι αυτός κι η θεία Ευδοξία ήταν πολύ φιλόξενοι άνθρωποι, μας καλούσαν συχνά τα βράδια μαζί μ’ άλλους συγγενείς και τρώγαμε λαγούς στιφάδο ή αστακούς που του έστελναν γνωστοί του απ’ το νησί...

Έτσι, συνειδητοποίησα έκπληκτος ότι κάποτε είχα άλλον ένα ξάδελφο, που δυστυχώς δεν πρόκειται να γνωρίσω ποτέ, παρά μόνο μέσ’ από τα γραπτά του...

Γεια σου, μπαρμπα-Σπύρο, γεια σου θείτσα Μπουλιέραινα, γεια σου και σένα ξάδελφε Κώστα!

Η Αχτένιστη Κιθάρα

2010-02-09T17:11:00.000+02:00

Πριν μερικές μέρες δέχτηκα μια πρόταση-πρόκληση από τη Μάρα Τσικάρα, νέα (και ενδιαφέρουσα!) γνωριμία μέσω facebook (!), ηθοποιό και παραγωγό μιας σειράς απολαυστικών εκπομπών με γενικό τίτλο "Το Μεθυσμένο Παραμύθι" στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ3.

Μου έστειλε, λοιπόν, η Μάρα το εξής δελτίο τύπου:

20 Ήρωες Ζητούν Παραμύθι- Δελτίο Τύπου

Το Μεθυσμένο Παραμύθι δέχτηκε μια παράξενη επίσκεψη:

20 άστεγοι παραμυθένιοι ήρωες του χτύπησαν με παράπονο την πόρτα ζητώντας επειγόντως, ο καθένας επιτέλους να ενταχθεί σε μια ιστορία!

Η Μάρα Τσικάρα έθεσε το ζήτημα στο Υπουργείο Φαντασίας & Πρόνοιας που κατευθείαν την παρέπεμψε στους αρμόδιους:

Παραμυθάδες, Μουσικούς, Ποιητές, Τρελούς κι Ονειροπόλους.

Έστυψαν όλοι το μυαλό τους και όλο και κάτι είχαν να προτείνουν.

Το αποτέλεσμα;

Πολλές διαφορετικές αφηγήσεις ντυμένες με μουσική!

Κι ο κάθε ήρωας μ’ ένα πολύχρωμο κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του!

Δευτέρα 8 & Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου

Στις 19.00

Στον 9.58 της ΕΡΤ3

Μεθυσμένο Παραμύθι

με τη Μάρα Τσικάρα

Η ιδέα της με ξεσήκωσε, κι έτσι, επιλέγοντας ανάμεσα στους τόσους αλλόκοτους ήρωές της την Αχτένιστη Κιθάρα, σκάρωσα το πρώτο μου παραμύθι! Σήμερα η Μάρα μού έστειλε σε mp3 την αφήγησή μου, έτσι όπως ακούστηκε στην εκπομπή. Η επιτυχημένη μουσική επένδυση είναι εξ ολοκλήρου δική της και την ευχαριστώ ιδιαίτερα!!!

Ακούστε και σεις το παραμύθι και γράψτε μου τις σκέψεις σας ;-)

Ντίνα Χατζηνικολάου -η αγαπημένη μου "θεία Ντίνα"

2010-01-16T09:44:00.000+02:00

«Στενό δρομάκι για μένα είναι ό,τι ζητώ...»

Υπάρχουν καλλιτέχνες που χάνονται από τη μουσική σκηνή επειδή δεν καταφέρνουν να βρουν το στόχο τους. Και κάποιοι άλλοι, που εξαφανίζονται μόνο και μόνο επειδή δεν θέλουν να προδώσουν τα οράματά τους και να συμβιβαστούν με τους κανόνες που επιβάλλει το κατεστημένο των δισκογραφικών εταιριών. Από λεπτότητα, ευαισθησία και ανθρωπιά.

Η Ντίνα (Παπασταύρου) Χατζηνικολάου ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Μια εξαιρετική ευαίσθητη γυναικεία φωνή, που έγραψε τραγούδια όταν ακόμα η γυναίκα-συνθέτης ήταν λίγ’ ως πολύ ένα ταμπού για την ελληνική δισκογραφία. Δεν κυνήγησε την επιτυχία, όχι επειδή την έβλεπε μακριά της, αλλά επειδή μοναδική της πρόθεση ήταν να διοχετεύει την τρυφερότητά της μέσ’ από ένα ουσιαστικο άγγιγμα ψυχών και να απολαμβάνει το παιχνίδι της ίδιας της δημιουργίας. Οι ερμηνευτές με τους οποίους συνεργάστηκε (Πόπη Αστεριάδη, Τζένη Βάνου, Ζωή Κουρούκλη, Άντζελα Ζήλια, Κρίσταλ κ.ά.) δεν θα ξεχάσουν ποτέ τη ζεστή, «παρεϊστικη» ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις πρόβες και στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών της.

Έγραψε πολλά τραγούδια, όμως λίγα είχαν την τύχη να δουν το φως της δημοσιότητας. Και δυστυχώς ακόμα λιγότερα να δισκογραφηθούν.

Την έπεισα να ανοίξει το χρυσό ντουλάπι με τις μουσικές της αναμνήσεις και να μου εμπιστευτεί όσα τραγούδια είχε κρατήσει σε μπομπίνες, κασέτες και δίσκους. Τα περισσότερα ηχογραφήματα διασώθηκαν σαν από θαύμα, κι έτσι είχα τη χαρά να τα συγκεντρώσω σε δύο cd, με σκοπό να τα ξαναθυμίσω στους παλιούς και να τα κάνω γνωστά στους νεότερους. Έτσι, μόνο και μόνο για να μείνει στην ιστορία ότι υπάρχουν συνθέτες που γράφουν μουσική από αγάπη για την ίδια τη μουσική.

Αντιγράφω και ένα σύντομο βιογραφικό:

Η Ντίνα Χατζηνικολάου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με τη μουσική και την παιδική λογοτεχνία - ιδιαίτερα με την ποίηση. Σπούδασε μουσική στο Ωδείο Αθηνών και έγραψε τραγούδια που κυκλοφόρησαν σε δίσκους ή ακούστηκαν στο ραδιόφωνο. Το 1960, στο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, προκρίθηκε το τραγούδι της “Στενό Δρομάκι”, το οποίο ερμήνευσε η Τζένη Βάνου. Το 1966, το τραγούδι της “Μια Συντροφιά”, σε στίχους της ίδιας, προκρίθηκε στο 5ο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Το ερμήνευσαν η Ζωή Κουρούκλη και η Άντζελα Ζήλια.

Έγραψε τη μουσική στο παιδικό θεατρικό έργο της Μαρίας Γκόπη “Ένα Παιδί μέσα στη Νύχτα” και τη μουσική στο γνωστό παραμύθι της Άλκης Γουλιμή "Η Γαλαζούλα".

Έχει βραβευτεί από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες, σε αναγνωστικά του Δημοτικού και σε διάφορα άλλα βιβλία και λογοτεχνικά περιοδικά. Για το σύνολο του έργου της τιμήθηκε με το βραβείο "Πηνελόπη Δέλτα".

Εκτός από τη γνωστή "Μαριονέτα", μια από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της Πόπης Αστεριάδη, καταθέτω εδώ δύο ακόμη τραγούδια: το "Στενό Δρομάκι" του 1960, σε στίχους της ίδιας, με την Τζένη Βάνου, κι άλλη μια επιτυχία της Πόπης Αστεριάδη, το "Παλιά Γειτονιά", σε στίχους Δημήτρη Γιαννουκάκη, το οποίο με ιδιαίτερη φροντίδα, ευαισθησία και έμπνευση εικονογράφησε η Μαργαρίτα Πάσχου.

"A Banda" (Chico Buarque)

2009-12-20T23:59:00.000+02:00

Στιγμιότυπο από αποκριάτικη πρωινή εκπομπή του Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη στο MEGA. Ανάμεσα στα "πολύχρωμα" αποκριάτικα τραγούδια που είχαμε ετοιμάσει με την Κρίστη για κείνη την εκπομπή ήταν και το "A Banda" του Chico Buarque... Μεταξύ των μουσικών μπορείτε να διακρίνετε το φίλο μας κιθαρίστα Κλέωνα Αντωνίου (Mode Plagale), αλλά και την Ευανθία Ρεμπούτσικα στο βιολί.

"Αναζήτηση" στην "Κλωθώ"

2009-12-20T23:24:00.000+02:00

Η "Αναζήτηση" είναι ένα από τα πιο παλιά μου τραγούδια, που γράφτηκε λίγο μετά την κυκλοφορία της "Ξάγρυπνης Πόλης', δηλαδή στα τέλη της δεκαετίας του '70. Το τραγουδούσαμε πολύ συχνά με την Κρίστη Στασινοπουλου στα λάιβ μας... όπως σ' αυτό το φιλμάκι, που γυρίστηκε στην "Κλωθώ" της οδού Ιπποκράτους.

Η "Βιτρίνα των Ονείρων" της Σμάρας Μανούδη

2009-12-18T16:02:00.000+02:00

Ένα αγαπημένο παιδικό βιβλίο, συνοδευόμενο -τότε- από κασέτα με την αφήγηση και τα τραγούδια, μια συμβολική χριστουγεννιάτικη ιστορία που εκδόθηκε πριν χρόνια από τις εκδόσεις "Γνώση" και, παρ' ότι έχει εξαντληθεί, εξακολουθεί να ζει στης καρδιές αυτών που την γνωρίζουν.

Φέτος, για πολλοστή φορά, η "Βιτρίνα των Ονείρων" αναβίωσε σε μία λαμπρή παρουσίασή της στην ελληνική κοινότητα του Παρισιού, την οποία οργάνωσε η Πρεσβεία μας, προκαλώντας και πάλι ενθουσιώδη σχόλια... Λίγες μέρες αργότερα, στις 20 Δεκεμβρίου 2009, παρουσιάστηκε στη χριστουγεννιάτικη γιορτή της Σχολής Μωραίτη, διασκευασμένη για την παιδική χορωδία του σχολείου, με συνοδεία από πιάνο, φλάουτο και τσέλο. Η διδασκαλία της χορωδίας έγινε από το Βαλέρι Ορέσκιν και η ενορχήστρωση από το Γιάννη Αντωνόπουλο.

Εδώ σας προσφέρω ένα από τα τραγούδια εκείνης της "κασέτας", το "Μικρά Κλεμμένα Μυστικά", τραγουδισμένο από την Κρίστη Στασινοπούλου και μένα.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ"

Η μουσική, η θεατρική και χορευτική έκφραση αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της ονειρικής ιστορίας, που μιλά για το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στο όνειρο…

Πριν από πολλά χρόνια στις όχθες του Σιωπηλού Ποταμού, βρισκόταν μια όμορφη, μικρή πόλη: η Πολιτεία των Πάγων ή Λευκή Πολιτεία. Την έλεγαν έτσι, γιατί ζούσε στη σκιά του Μεγάλου Χειμώνα, ενός χειμώνα που αργούσε πολύ να τελειώσει, ενώ η όψη της είχε αποκτήσει την αχνή θαμπάδα των χιονονιφάδων, που χόρευαν αδιάκοπα στους στενούς της δρόμους.

Έτσι αρχίζει η ιστορία της Βιτρίνας των Ονείρων, μια ιστορία πλημμυρισμένη από ξωτικά, νεράιδες του χιονιού, όνειρα και νοσταλγία. Σε μια μικρή παγωμένη πόλη του Βορρά τα ξωτικά κάθε χρόνο τις μέρες των Χριστουγέννων υφαίνουν τα καινούρια όνειρα των ανθρώπων. Τη χρονιά του Μεγάλου Κρύου όμως δεν υπάρχουν πια υλικά για να φτιαχτούν τα όνειρα και την Παραμονή των Χριστουγέννων έρχεται η Θύελλα για να καταστρέψει τη Βιτρίνα των Ονείρων.

Τη Χρονιά του Μεγάλου Κρύου η καρδιά της Λευκής Πολιτείας έπαψε να χτυπά… Τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς ήρθαν δίχως όνειρα…Τα ξωτικά, καλά κρυμμένα στις δεντροφωλιές, δεν είχαν μπορέσει να ταξιδέψουν στις θερμές χώρες κι έτσι οι μαγικοί αργαλειοί στέκονταν άχρηστοι, μια και δεν υπήρχαν τα υλικά για να φτιαχτεί το πέπλο των ονείρων. Από το Δαντελένιο Δάσος περνούσε η Θύελλα… Ένα σύννεφο από νυχτερίδες πετούσε γύρω από τη Σκοτεινή Κυρά, ενώ στα άγρια, μακριά της μαλλιά, ήταν σκαλωμένα τα παιδιά της: η Στέρηση, ο Φθόνος, το Μίσος και η Μοναξιά, φυσώντας παράξενους αυλούς.

Ένα μικρό ζευγάρι ξωτικών, ο Κρυστάλλινος Νάνος και η Γυάλινη Νιφάδα, αποφασίζει να διώξει τη Θύελλα και να σώσει τη Βιτρίνα των Ονείρων. Άραγε θα τα καταφέρει; Δύσκολη η απόφαση, όχι όμως κι ακατόρθωτη. Τα δυο μικρά ξωτικά με το χορό και το τραγούδι τους προσπαθούν να διώξουν το σκοτάδι της σκοτεινής Θύελλας. Τρεις Μαγικές Φωνές απαντούν στο κάλεσμά τους:

ο Άνεμος, η Νύχτα των Χριστουγέννων και ο Ουρανός, που με τα δώρα τους δίνουν τα υλικά και το φως για την ύφανση των χριστουγεννιάτικων ονείρων. Μια μαγική ιστορία που θυμίζει σε όλους μας ότι είμαστε ακόμη παιδιά και ότι κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα ξαναγεννιούνται τα όνειρα των ανθρώπων.

Πραγματικά, η μικρή αυτή πόλη του Βορρά δεν ανήκει μόνο στη σφαίρα του μύθου, αλλά υπάρχει μέσα στην καρδιά μας και η Βιτρίνα των Ονείρων δεν κατοικείται μόνο από πλάσματα της φαντασίας, αλλά από τις δικές μας βαθύτερες επιθυμίες και αναζητήσεις που επιδιώκουν την έκφραση και την πραγμάτωσή τους.

Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ο μύθος συναντά την πραγματικότητα, η φαντασία ρίχνει το φως της στην καθημερινή ζωή και ανοίγουμε την καρδιά μας, έτοιμοι να πιστέψουμε στο μεγαλύτερο θαύμα: την αρχέγονη πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, την πάλη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι που καταλήγει στο Θαύμα των Χριστουγέννων…

"Ο Δρόμος Χώρισε στα Δυο" (για τη Δήμητρα)

2009-12-18T12:43:00.000+02:00

Ένα από τα ανέκδοτα τραγούδια μου, "Ο Δρόμος Χώρισε στα Δυο", από την εκπομπή "Studio 2" του Γιώργου Παπαδάκη, αφιερωμένο ιδιαίτερα στη φίλη μου τη Δήμητρα Π., που ξέρω πόσο της αρέσει...

"Το Χρυσόψαρο" με τη Σαβίνα

2009-12-18T09:33:00.000+02:00

Το πιο σύντομο σε διάρκεια, αλλά και το πιο τρυφερό τραγούδι του "Μίλα μου για Μήλα" είναι το "Χρυσόψαρο", σε στίχους πάντα του Ευγένιου Τριβιζά, που τραγούδησε η αγαπημένη μου Σαβίνα Γιαννάτου. Εδώ μία "απόπειρα" βίντεο κλιπ από την τηλεοπτική σειρά εκπομπών "Σαν παιδικό τραγούδι", που παρουσίαζε ο συνθέτης και μουσικοδιδάσκαλος Πάνος Τσαπάρας το 1990.

Chickentown

2009-12-18T09:20:00.000+02:00

Trailer για μια σειρά κινουμένων σχεδίων με ήρωα έναν υπναλέο ντέτεκτιβ και το βοηθό του. Όχι, δεν είναι ξένη σειρά. Τα σκίτσα και το animation έχουν γίνει από τον εξαιρετικά ταλαντούχο Άγγελο Ρούβα και η μουσική επένδυση από τον υποφαινόμενο. Το "Chickentown" ακόμα περιμένει παραγωγό!...

(S) Carecrow

2009-12-10T19:33:00.000+02:00

Μια από τις πολλές ανέκδοτες συνεργασίες μου με τον Ευγένιο Τριβιζά (η πιο αγαπητή σε μένα) είναι η αγγλόφωνη εκδοχή του έργου του "Το Όνειρο του Σκιάχτρου" σε απόδοση William Moy Russell... Εδώ μπορείτε ν' ακούσετε το "The Scare Song", το "μάθημα εκφοβισμού" που δίνει ο γεωργός στο αμετανόητα καλόκαρδο σκιάχτρο του, το οποίο θέλει να φροντίζει τα πουλιά και να είναι φίλος τους, παρά να τα τρομάζει. Γι' αυτό και τα πουλιά από Scarecrow (Σκιάχτρο) το βαφτίζουν Carecrow!

Στο demo (τη μοναδική version που υπάρχει ως τώρα) έχω ερμηνεύσει ο ίδιος όλους τους ρόλους.

"Το Τελευταίο Στοίχημα" του Κώστα Ζυρίνη (τίτλοι αρχής)

2009-12-10T09:56:00.000+02:00

Οι τίτλοι αρχής της ταινίας και η πρώτη από τις μυστηριώδεις δολοφονίες που θα ακολουθήσουν...

(δυστυχώς η μουσική "κλαίει" λίγο... ίσως είναι λόγω του φόνου, τι να πω...)

La Talpa Giovanna... ένα τραγούδι για το Zecchino d'Oro

2009-12-10T09:15:00.000+02:00

Εδώ και χρόνια παρακολουθούσα μανιωδώς τον ιταλικό διαγωνισμό παιδικού τραγουδιού "Lo Zecchino d'Oro" έχοντας την επιθυμία να στείλω κάποιο τραγούδι μου εκεί.. Ώσπου μία ιταλίδα στιχουργός (την οποία μάλιστα δεν γνώρισα ποτέ από κοντά!) μου εμπιστεύθηκε τους στίχους της με την ιστορία της "Τυφλοποντικίνας Giovanna", που είχε σοβαρό πρόβλημα με την όρασή της και τελικά, προκειμένου να γίνεται ρεζίλι και να μιλάει σε.. κολώνες του ηλεκτρικού ή να κάνει ένα σωρό ζημιές, αποφάσισε επιτέλους να φορέσει ένα ωραίο ζευγάρι γυαλιά!... Το τραγούδι το έστειλα με όλους τους "κανόνες", αλλά δεν πήρα ούτε καν απάντηση. Το αν αυτό ήταν δικαιολογημένο ή τυχαίο ας το κρίνετε μόνοι σας, ακούγοντας το demo που έστειλα με τη δική μου φωνή!

Με την Φλέρυ στον "Τιπούκειτο"

2009-12-05T13:15:00.000+02:00

Ένα από τα σπάνια ντοκουμέντα της συνεργασίας μου με τη Φλέρυ Νταντωνάκη, που σώθηκε χάρη σε κάποιον άγνωστο "ηχολήπτη"... Από την εποχή που παίζαμε στον "Τιπούκειτο" του Μπουκουβάλα, στην οδό Βαλτετσίου, το "Happiness Runs" του Donovan. Οι δεύτερες φωνές δικές μου, το σφύριγμα (αν δεν με απατά η μνήμη μου!) είναι του Γιάννη "Bach" Σπυρόπουλου!

"Ο Χορός της Ρώσικης Σαλάτας"

2009-12-04T23:22:00.000+02:00

...από την παράσταση "Μίλα Μου για Μήλα" στο "Τριανόν", μαζί με τον Φώτη Μακρή και τον Ηλία Γιαννάκη... Οι στίχοι (όπως και σε όλα τα υπόλοιπα τραγούδια) είναι του Ευγένιου Τριβιζά.

"Τραγούδια Διαμαρτυρίας"... και πάλι "Τριανόν"

2009-12-04T19:54:00.000+02:00

Te Recuerdo Amanda (Victor Jara)

Με τη Μαριάνα Ευστρατίου στο "Τριανόν" (2)

2009-12-04T19:23:00.000+02:00

The Ballad of Springhill (Peggy Seeger/Ewan MacColl)

"Με λένε Ελευθερία..."

2009-12-04T11:42:00.000+02:00

Το Μάρτιο του 2007, ο κύριος Γιώργος Λιάνης μού ζήτησε ένα κείμενο για τη Φλέρυ Νταντωνάκη, με σκοπό να το συμπεριλάβει στο βιβλίο του "Φλέρυ Νταντωνάκη: Η Φεγγαρική Αηδόνα". Εντελώς αυτόματα, ο νους μου ταξίδεψε πίσω, στην πρώτη μου συνάντηση μαζί της, που την αποτύπωσα σχεδόν κινηματογραφικά. Κι αυτό είναι το κείμενο:

«ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ...»

1974. Απόγευμα στο «Number 1» του Ρ. Κούνδουρου, στο Κολωνάκι. Πίνουμε καφέ με τον κολλητό μου το Γιώργο, που εκείνη την εποχή είναι φαντάρος. Ονειροπόλοι και οι δυο, υπερκινητικοί, ιδεολογικά λαίμαργοι, έτοιμοι για θαύματα. Καθώς κουβεντιάζουμε, με την άκρη του ματιού μου πιάνω μια γυναίκα που μπαίνει παρέα μ’ έναν μουσάτο και κατευθύνεται προς ένα τραπέζι κάπου στο βάθος. Μαγνητίζομαι αμέσως από τα τεράστια υγρά της μάτια και το σταρένιο, ελαφρά ιδρωμένο δέρμα της. Δεν κοιτάζει καθόλου τριγύρω. Ο μουσάτος πηγαινοέρχεται ως το τηλέφωνο, τελικά φεύγει. Η γυναίκα ανοιγοκλείνει νευρικά την τσάντα που κρατάει. Έχει μια έκφραση σαν να βρίσκεται στη μέση μιας έντονης συζήτησης. Μιλάει μόνη της. Κλαίει. Γελάει…

-Ρε Γιώργο, αυτή πρέπει να είναι η Φλέρυ Νταντωνάκη, που τραγουδάει στο “Μεγάλο Ερωτικό”.

-Σιγά μην είναι η Νταντωνάκη! Εσύ όλο γνωστούς βλέπεις μπροστά σου…

-Κι όμως, αυτή είναι. Δεν μπορεί… Μα τι κάνει εκεί;

Είμαστε “απέναντι”. Σχολιάζουμε απέξω έναν κόσμο που μας διαφεύγει αλλά και μας εξάπτει. Και καθώς την χαζεύουμε, βέβαιοι ότι αγνοεί ακόμα και την παρουσία μας, εκείνη σηκώνει απότομα το βλέμμα, με κοιτάζει κατάματα και λέει δυνατά:

-Πώς σε λένε;

Κοιτάζω δίπλα μου, πίσω μου… κανείς άλλος. Δείχνω τον εαυτό μου ψελλίζοντας:

-Σταύρο… Σε μένα μιλάς;…

-Ναι, σε σένα. Εμένα με λένε Ελευθερία. Έλα να κάτσεις εδώ.

Έτσι γνωριστήκαμε με την Φλέρυ. Έτσι απλά και άμεσα, όπως γίνεται με τα παιδιά, που στο άψε σβήσε γίνονται φίλοι και παίζουν μαζί, μυήθηκα σ’ έναν άγνωστο, μαγικό και συνάμα τρομακτικό κόσμο, όπου η τέχνη δεν ήταν ούτε επάγγελμα ούτε χόμπι ούτε εκτόνωση, αλλά τρόπος ζωής. Από τότε έχω ακούσει και διαβάσει διάφορες απόψεις για τη Φλέρυ, αρκετές όσο ζούσε κι ακόμα περισσότερες μετά το θάνατό της: “η μεγαλύτερη φωνή που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα”, “ιέρεια της Τέχνης”, “τρελή” –που συχνά συνοδευόταν από τον προσδιορισμό “του φεγγαριού”, για να απαλύνει τις εντυπώσεις-, “διαταραγμένη προσωπικότητα που την κατέστρεψαν οι γκουρού και τα ναρκωτικά”, “αντιστασιακή”… Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί, είτε υμνητικοί είτε υποτιμητικοί, μου φαίνονταν πάντα άστοχοι και κυρίως “λίγοι”. “Η αλήθεια που μπορεί να εκφραστεί με λόγια είναι πάντα μισή”, λέει ο Χέρμαν Έσσε κάπου στον “Σιντάρτα”. Η Φλέρυ δεν μπορεί να χωρέσει σε κείμενα, ούτε καν σε ηχογραφήσεις. Ποτέ μια θαλασσογραφία δεν θα μπορέσει να “μυρίσει θάλασσα”.

Κάθε μέρα που πήγαινα να την συναντήσω μού ήταν εντελώς αδύνατο να προβλέψω την εξέλιξη αυτής της συνάντησης. Η διάθεσή της απλωνόταν σε όλο το περιβάλλον, το καθόριζε. Όταν ήταν χαρούμενη ήταν όλα χαρούμενα κι όταν είχε τις μαύρες της ήταν όλα μαύρα. Η φωνή της –αντίθετα απ’ όσα λέγονται- δεν ήταν πάντα άρτια τεχνικά. Αλλά ακόμα κι ένα φάλτσο ή κάποιο στραβοπάτημα ήταν τόσο πειστικό, που αναρωτιόσουν πώς θα ήταν το τραγούδι που έλεγε χωρίς αυτό. “Ξέρεις, δεν υπάρχουν φάλτσες φωνές”, μου έλεγε, “υπάρχουν μόνο φάλτσα αφτιά”.

Εκείνη την εποχή πηγαινοερχόμασταν σε σπίτια που είχαν πάντα την εξώπορτα ξεκλείδωτη. Γνωρίζαμε καμιά δεκαριά άτομα κάθε βδομάδα, από μουσικούς μέχρι περιθωριακούς τύπους, κουλτουριάρηδες, ποιητές, αναρχικούς. Σ’ ένα τέτοιο σπίτι πήγα κάποτε τη Φλέρυ, κι από την επομένη κιόλας μέρα μετακόμισε εκεί, δημιουργώντας μια “θυελλώδη” σχέση με τον φίλο μουσικό που το είχε. Μια μέρα τους βρήκα ξαπλωμένους στο κρεβάτι, σκεπασμένους με μια άσπρη φλοκάτη. “Περιμένουμε σημάδι από τα πράγματα για να κάνουμε οποιαδήποτε κίνηση. Όσο δεν έχουμε σημάδι, θα μένουμε ξαπλωμένοι εδώ”… Μετά από λίγο καιρό βρήκα το σπίτι σχεδόν άδειο. Έμαθα ότι είχαν αποφασίσει να πετάξουν κάμποσα αντικείμενα –μεταξύ των οποίων και κιθάρες!- από το παράθυρο, για “να πάψουν να είναι εξαρτημένοι από τα υλικά αγαθά”.

Η μουσική μου “συνεργασία” με τη Φλέρυ με δίδαξε πάρα πολλά. Μαζί της ήταν αδύνατο να γίνει οποιαδήποτε προετοιμασία, γιατί οι λεπτές της κεραίες έπιαναν πάντα την ανάγκη και την ατμόσφαιρα της συγκεκριμένης στιγμής που άνοιγε το στόμα της για να τραγουδήσει. Στον “Τιπούκειτο”, το μουσικό στέκι του οραματιστή γέρο-Μπουκουβάλα, είχε συμβεί ακόμα και να διακόψει ένα τραγούδι στη μέση μιας ΛΕΞΗΣ και να κατεβεί από τη σκηνή, για να συνεχίσει λίγο αργότερα από το… υπόλοιπο αυτής της λέξης. Δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για φασαρία ή για έλλειψη προσοχής από μέρους του κοινού, γιατί όλοι πάντα την παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το αποσβολωμένο, μαγεμένο ύφος της Ζωής Λάσκαρη, καθώς την άκουγε να τραγουδάει ένα βράδυ ψηλά στον Πύργο των Αθηνών, στο μπαρ που είχε στήσει ο Γιώργος ο Σκούρτης, το “Θα ‘ρθει η άσπρη μέρα και για μας” σ’ εκείνη τη φευγάτη, αυτοσχεδιαστική εκδοχή της…

Πριν ξεκινήσει η μεγαλόπνοη συναυλία της μουσικής ομάδας του “Τιπούκειτου” που είχε οργανώσει ο Μπουκουβάλας στο αρχαίο θέατρο του Άργους, η Φλέρυ –με τη μικρή της τότε κόρη- είχε εξαφανιστεί όλο το πρωί και την ψάχναμε χωρίς αποτέλεσμα. Όταν επιτέλους επέστρεψε, μάθαμε ότι γύριζε στα μαγαζιά του Άργους ψάχνοντας για σαγιονάρες, τις οποίες αγόρασε για να βγάλει τα πλαστικά λουλούδια από πάνω και να φτιάξει στεφάνι για τα μαλλιά της! Το βράδυ, στο αρχαίο θέατρο, ήθελε οπωσδήποτε να καθίσει στο θρόνο της βασίλισσας, κι από κει ψηλά έριχνε πετραδάκια σε κάποια τραγουδίστρια που δεν συμπαθούσε, η οποία τα άκουγε έντρομη να σκάνε δίπλα της! Όταν ήρθε η σειρά μας, η διάθεσή της είχε πια χαλάσει. Έπαιξα την εισαγωγή από την “Έλσα” του Σαββόπουλου και περίμενα να μπει στο τραγούδι. Αντί γι’ αυτό, η Φλέρυ με κοίταξε και σιωπηλά πήγε και κάθισε κάτω, στην άκρη της σκηνής. Νιώθω πολύ περήφανος που είχα την ετοιμότητα να κάνω κι εγώ το ίδιο και να καθίσω στην άλλη άκρη. Αφού κοιταχτήκαμε για λίγη ώρα, της λέω: “Πάμε τώρα να πούμε και το τραγούδι;” Σηκώθηκε, πήγε στο μικρόφωνο και η συναυλία συνεχίστηκε κανονικά.

Αυτές οι σποραδικές αναμνήσεις σίγουρα δεν μπορούν να συνθέσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα της Φλέρυς, ούτε να προσεγγίσουν εκείνο το ανείπωτο, ελεύθερο και μαγικό στοιχείο που είχε μέσα της. Είναι απλές καταγραφές, μικρές απόπειρες να ζωντανέψει για λίγο μια ιδιαίτερη ψυχή και μια εποχή όπου το παραμύθι και το όνειρο ήταν καθημερινή μας τροφή.

Για μερικά χρόνια χαθήκαμε. Είχε παρεξηγηθεί γιατί, λέει, “συνεργάστηκα με μια άλλη τραγουδίστρια και την πούλησα”. Μετά έμαθα και κάποια δυσάρεστα πράγματα. Όμως μια μέρα, επιστρέφοντας σπίτι μου, ακούω από τη μητέρα μου ότι είχε τηλεφωνήσει η Φλέρυ κι είχε αφήσει ένα νούμερο για να την πάρω. Συγκινήθηκα όταν άκουσα τη φωνή της πάλι, αλλά και πικράθηκα, επειδή μου φάνηκε πιο “λογική”, πιο “γήινη” από παλιά.

-Μπορώ να έρθω σπίτι σου; με ρώτησε.

-Φλεράκι, δυστυχώς έχω μια συναυλία εκτός Αθηνών και θα λείψω για λίγο. Όταν γυρίσω πια…

Στην επιστροφή μου έμαθα ότι μετά το τηλεφώνημά μας είχε πάρει κάποιον άλλο κοινό μας φίλο και του είχε κάνει την ίδια ερώτηση. Εκείνος είχε πει ναι και η Φλέρυ είχε πάει σπίτι του… με όλες της τις βαλίτσες, για να μείνει.

Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, δεν είμαι και τόσο σίγουρος αν έπρεπε να πάω σ’ εκείνη τη συναυλία…

"Χίλιες Φωτιές" (από τους "Γιαπωνέζικους Κήπους")

2009-11-27T00:57:00.001+02:00

Ένα από τα "προσωπικά" και πιο αγαπημένα μου τραγούδια, που έγινε βίντεοκλιπ από κάποιον άγνωστο ευαίσθητο "σκηνοθέτη". Το βρήκα εντελώς τυχαία στο youtube... "Χίλιες Φωτιές", από το δίσκο μου "Γιαπωνέζικοι Κήποι" (1998).

ΥΓ: Προσφάτως ο "άγνωστος σκηνοθέτης" έκλεισε το λογαριασμό του στο youtube, παίρνοντας μαζί του και τα βίντεο που είχε φτιάξει... Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτό εδώ το έχω διασώσει και θα επιμείνω να το εκθέτω εδώ!

Με τη Μαριάνα Ευστρατίου στο "Τριανόν"

2009-11-24T23:57:00.000+02:00

Από ένα μίνι πρόγραμμα με τραγούδια διαμαρτυρίας που κάναμε με τη Μαριάνα Ευστρατίου και το Vojislav Ivanović πριν λίγα χρόνια στον κινηματογράφο "Τριανόν", σε συνδυασμό με την προβολή της ταινίας "Sacco e Vanzetti"... Ένα τραγούδι που αγαπούσα πάντα πολύ, το αντι-πολεμικό "I'm-Fixin'-To-Die-Rag" του Country Joe MacDonald.

Το "Τελευταίο Στοίχημα" του Κώστα Ζυρίνη (1989)

2009-11-24T19:46:00.000+02:00

Το 1989 έγραψα τη μουσική για την πολιτική ταινία "Το Τελευταίο Στοίχημα" του Κώστα Ζυρίνη, όπου πρωταγωνιστούσε ο Πολωνός ηθοποιός Daniel Olbrychski. Δεν θα ξεχάσω πόσο είχα εντυπωσιαστεί από την επαγγελματική ευσυνειδησία του Daniel, ο οποίος, χωρίς να ξέρει λέξη ελληνικά, έμαθε όλο του το ρόλο φωνητικά, για να βοηθήσει όσο μπορούσε περισσότερο το ντουμπλάρισμα...

Εννιά χρόνια αργότερα, το θέμα της ταινίας -το οποίο μπορείτε να ακούσετε εδώ στους τίτλους τέλους- ντύθηκε με στίχους και έγινε τραγούδι (το "Στα Δεκαεννιά"), το οποίο συμπεριέλαβα στο δίσκο μου "Γιαπωνέζικοι Κήποι".

Οι "Εθνικοί Βοσκοί" στο Σείριο (1986)

2009-11-14T14:13:00.000+02:00

Λίγο μετά την έκδοση του "Μίλα Μου για Μήλα", συνάντησα το Μάνο Χατζιδάκι σ' ένα καφέ και του έβαλα ν' ακούσει στο walkman κάτι καινούρια παιδικά μου τραγούδια (από τη θεατρική "Φρουτοπία")... Κατά λάθος -αλλά και κατά καλή μου τύχη!- η κασέτα ήταν γυρισμένη ανάποδα και στην πίσω όψη είχα κάποια άλλα κομμάτια, ροκ, τα οποία ούτε καν είχα διανοηθεί ότι μπορεί να τον εδιέφεραν... Το αποτέλεσμα ήταν ότι, αφού τα άκουσε όλα, και μάλιστα χτυπώντας ρυθμικά τα πόδια του στο πάτωμα, στο τέλος μου είπε: "Πολύ ωραία, θέλω να τα πεις στο πρόγραμμα του Σείριου, στο Ζυγό, αυτά! Με το συγκρότημά σου!"... Έπεσα από τα σύννεφα, αλλά μετά κατάλαβα τι είχε γίνει... "Τι όνομα έχετε δώσει στο συγκρότημα;", συνέχισε. "Δεν έχουμε όνομα", απάντησα... "Καλά, τότε άσε να το σκεφτώ και πάρε με αύριο να σου πω πώς θα σας βαφτίσω!"... Την άλλη μέρα έμαθα ότι το όνομά μας θα ήταν "Εθνικοί Βοσκοί"!!!! Έκανα μέρες να ξεπεράσω το σοκ... Παρά τις αντιρρήσεις μου, το όνομα παρέμεινε και βρέθηκα να τραγουδώ τέσσερα πέντε τραγουδια (μεταξύ των οποίων και το "Η Λεπτομέρεια Σκοτώνει", που θ' ακούσετε εδώ) με τους "Εθνικούς Βοσκούς", σάντουιτς ανάμεσα στο Λουδοβίκο των Ανωγείων και το Γιώργο Νταλάρα!!! Αργότερα βγήκε ο αναμνηστικός διπλός δίσκος "Στο Σείριο Υπάρχουν Παιδιά", με σχεδόν όλες τις συμμετοχές στα προγράμματα του Σείριου στο Ζυγό της Πλάκας... Οι "Εθνικοί Βοσκοί" δεν μπήκαν στο δίσκο αυτό, διότι τα τραγούδια τους δεν ήταν στο "κλίμα" των υπολοίπων... Ο υπεύθυνος για τη συλλογή αυτή ας είναι καλά :-)

Η λεπτομέρεια ενώνει

όσους ξέρουν να τη δουν...

Η λεπτομέρεια πληγώνει

όσους θέλουν να τη ζουν...

Η λεπτομέρεια σκοτώνει

όσους ξέρουν να τη βρουν...

Φλέρυ...

2009-11-13T02:39:00.000+02:00

Η Φλέρυ Νταντωνάκη ήταν για μένα μια παρουσία καθοριστική. Ένα στοιχείο της φύσης, με την ένταση της φωτιάς, το ταξιδιάρικο παιχνίδισμα του αέρα, τη διαβρωτική δύναμη του νερού, το άρωμα της γης...

Τη γνωριμία μου μαζί της την αφηγούμαι αναλυτικά στο βιβλίο του Γιώργου Λιάνη "Φλέρυ Νταντωνάκη, η φεγγαρική αηδόνα"... Εδώ μεταφέρω απλώς μια ανάμνηση από τον καιρό που παίζαμε μαζί, που διασώθηκε χάρη σε κάποιον άγνωστο "ηχολήπτη"...

"Τζιμπαράν"... ένας δίσκος που δεν έγινε ποτέ.

2009-11-12T19:41:00.000+02:00

Τζιμπαράν... ένα μικρό γραφικό ψαροχώρι στο Μπαλί της Ινδονησίας. Χρόνια με χρόνια, όλο και πιο πολλοί τουρίστες ανακαλύπτουν τη μαγική του παραλία. Οι περισσότεροι ντόπιοι δε δείχνουν να δυσανασχετούν. Άλλωστε, οι τουρίστες φέρνουν χρήμα στο χωριό. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που βλέπουν τους ξένους με μισό μάτι και μηχανεύονται τρόπους για ν' αντισταθούν στην εισβολή. Έτσι μια μέρα, πάνω στον πανικό τους, οι ψαράδες κόβουν το κεφάλι ενός καρχαρία που έπιασαν στ' ανοιχτά του ωκεανού και το στήνουν στη μέση της παραλίας... Ένα ξόρκι για τα κακά πνεύματα... Ένα σκιάχτρο, που ίσως καταφέρει να προστατέψει το Τζιμπαράν από τους ασεβείς και τους ιερόσυλους. Εκείνη τη μέρα, οι ψαράδες του Τζιμπαράν μού έδωσαν ένα μήνυμα: Προστάτεψε ο,τιδήποτε δίνει νόημα στη ζωή σου... Με κάθε τρόπο...

(demo από το "Τζιμπαράν", ένα δίσκο που δεν έγινε ποτέ)

Η "Οδός Σανταρόζα" του Βασίλη Νικολαίδη

2009-11-12T16:54:00.001+02:00

Ο Βασίλης χάλασε κόσμο με την πανέξυπνη "Οδό Σανταρόζα" του, που πήρε το δεύτερο βραβείο στους Αγώνες... Γεια σου, φίλε Βασίλη!!!

Η "Δικαίωση" της Ηδύλης Τσαλίκη

2009-11-12T16:21:00.000+02:00

Η "μαγική" παρουσία της Ηδύλης σε συνδυασμό με την ξεχωριστή μουσική της άποψη για το καρυωτακικό blues τής έφερε τη "Δικαίωση"... Ήταν το πρώτο βραβείο στους θρυλικούς εκείνους Α' Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού του 1981, όπου είχα κι εγώ την τύχη να λάβω μέρος με το "Απ' την αρχή"...

Ηδύλη, πού χάθηκες τόσα χρόνια;;; Αν περάσεις ποτέ από 'δω και "σε δεις", άσε μου μήνυμα!!!

"Το Βιβλίο που δεν Διάβαζε Κανείς" (ΕΤ1)

2009-11-12T15:40:00.000+02:00

Άλλη μια συνεργασία με τον Ευγένιο Τριβιζά: η τηλεοπτική εκδοχή του έργου του "Οι Ζωγραφιές της Χριστίνας". Εδώ το τραγούδι των τίτλων, όπως ακουγόταν σε κάθε επεισόδιο από τη γλυκιά πρωταγωνίστρια της σειράς, τη Χριστίνα Συμεωνίδη...

To all my foreign friends...

2009-11-12T14:53:00.001+02:00

Hi everybody and welcome aboard!

I just wanted to apologize for not having yet ANY info in english... I'm just a beginner and I need to "fill up" this blog first... I promise to translate part of it in the near future... This said, I want to add that any comment from you on my uploads would be helpful, encouraging and most welcome in many ways!

Thanks for visiting my blog!

Προεκλογική... έμπνευση :-)

2009-11-11T17:36:00.000+02:00

Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι το "Μίλα Μου για Μήλα", από τον ομώνυμο δίσκο που έγραψα το 1986 με τον Ευγένιο Τριβιζά, θα ενέπνεε αυτό το βίντεο που ανακάλυψα τυχαία στο youtube και σας το προσφέρω κι από δω!

Απόκριες 2008...

2009-11-11T11:13:00.000+02:00

Τα θρακιώτικα είναι η μεγάλη μου αδυναμία...

Εδώ χορεύουμε ένα ζερβό.

Αφήνω τα σχόλια σε σας!!!!!

"Ξάγρυπνη Πόλη" (1978) - Πρώτος δίσκος

2009-11-10T19:27:00.000+02:00

Ο πρώτος μου δίσκος ετοιμάστηκε το 1973, αλλά τελικώς κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1978, ως έκπληξη για τη γιορτή μου (sic!), με εξώφυλλο και σειρά τραγουδιών επιλεγμένα από την εταιρία παραγωγής.

Ήμασταν τότε γκρουπάκι: εγώ έγραφα τα τραγούδια, έπαιζα ακουστική και κλασική κιθάρα και τραγουδούσα. Ο κολλητός μου ο Γιώργος Καλατζής, που έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα, έγραψε επίσης τη μουσική σε δύο από τα τραγούδια. Η Ρίτα Δανοπούλου τραγουδούσε σόλο και δεύτερες φωνές.

Πιάνο στο δίσκο αυτό έπαιξαν ο Γιώργος Στεφανάκης και ο Δημήτρης Πολύτιμος, ντραμς ο Τάκης Μαρινάκης, μπάσο ο μακαρίτης Γιώργος Φιλιππίδης, κρουστά ο Δημήτρης Πουλικάκος. Την ενορχήστρωση στα πνευστά έκανε ο Γιώργος Μανίκας. Γενικώς... όποιος περνούσε από το ΕΡΑ της Σταδίου όπου γράφαμε και "γούσταρε" έπαιζε κι από κάτι. Θυμάμαι και το Φίλιππο Τσεμπερούλη. Μέχρι και ο Μάνος Χατζιδάκις είχε περάσει από 'κει κάποια στιγμή. "Νεανικές ανησυχίες!"... ήταν το σχόλιό του.

Η ηχοληψία έγινε από το Νίκο Δεσποτίδη. Ακούστε εδώ το ομώνυμο τραγούδι.

Χρόνια τώρα προσπαθώ

Να στριμώξω το μυαλό μου

Να κλειστώ στη σιωπή

Πριν ακόμα ο ήλιος βγει...

Με την "Ορχήστρα των Χρωμάτων" στο ΤΡΙΑΝΟΝ - Αφιέρωμα στους Beatles

2009-11-10T17:29:00.000+02:00

Τον Απρίλη του 2008, στον κινηματογράφο "Τριανόν", είχα την τύχη και τη χαρά να συνεργαστώ με την "Ορχήστρα των Χρωμάτων" σ' ένα πρόγραμμα-αφιέρωμα στα τραγούδια των Beatles, σε μια ιδιαίτερη ενορχήστρωση από το Νίκο Πλατύρραχο και υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη. Ήταν μια μοναδική εμπειρία για μένα, που έτσι κι αλλιώς υπήρξα πάντα λάτρης των Beatles. Το γεγονός, όμως, ότι τραγούδησα κάποια από τα αγαπημένα μου τραγούδια με μια μουσικότατη πολυμελή ορχήστρα ήταν κάτι που θα μου μείνει αλησμόνητο... Tους ρόλους των υπολοίπων "Beatles" έπαιξαν με επιτυχία ο Βασίλης Γισδάκης, ο Κώστας Βασιλιάγκος και ο Δώρος Δημοσθένους. Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον γλυκύτατο Μίλτο Λογιάδη, για την υποστήριξη και τα good vibes που εξέπεμπε προς όλες τις κατευθύνσεις. Εδώ ανεβάζω ένα μικρό solo απόσπασμα, το τραγούδι των Lennon-McCartney "When I'm Sixty Four", από εκείνη τη συναυλία, που επαναλήφθηκε φέτος στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού και θα ξαναπαρουσιαστεί, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, στην Κεφαλλονιά, στις 9 Ιανουαρίου του 2010.

Η Γάτα του Σιάμ (από το "Μίλα Μου για Μήλα")

2009-11-09T23:55:00.000+02:00

Ένα παλιό βίντεο κλιπ, του οποίου είχα ξεχάσει την ύπαρξη! Η Σαββίνα Γιαννάτου, ως γνήσια Σιαμέζα, τραγουδάει την ιστορία της Γάτας του Σιάμ, όπως την έγραψα πάνω σε στίχους Ευγένιου Τριβιζά το 1986 για το δίσκο "Μίλα Μου για Μήλα". Η ανδρική φωνή που μοιράζεται μαζί της το τραγούδι ανήκει στον απολαυστικότατο Σπύρο Σακκά. Όλα αυτά υπό το άγρυπνο βλέμμα του ημίγυμνου φύλακα του χαμάμ Δημήτρη Πιαττά!...

"Είμαι Άσχημη" (3)

2009-11-09T23:43:00.000+02:00

Η "Άσχημη" (Μαρία Τσιμά), μη μπορώντας να βρει ούτε δουλειά ούτε φίλους ούτε εραστές, αποφασίζει να γίνει... σίριαλ κίλερ!

"Είμαι Άσχημη" (2)

2009-11-09T23:19:00.000+02:00

Ο Σάμουελ (Μάξιμος Μουμούρης) δίνει πρες κόνφερανς... Εντελώς τυχαία, βρίσκεται εκεί κοντά η γραμματέας του η Πίνια (Ζαχαρούλα Οικονόμου) με μια ηλεκτρική κιθάρα. Και εντελώς τυχαία παρουσιάζει σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση το νέο του σουξέ "Τρίτη Χιλιετία" στο πλήθος που παραληρεί (Ανατολή Αθανασιάδου, Μαριάννα Λουκάκη, Νίκος Πυροκάκος)...

Όλη η ανθρωπότητα θα βρει την ευτυχία

Στην Τρίτη Χιλιετία

Στην Τρίτη Χιλιετία...

"Είμαι Άσχημη"

2009-11-07T14:08:00.000+02:00

Τον Απρίλη του 2007, συνεργάστηκα με το σκηνοθέτη, ηθοποιό και πολύ καλό φίλο Γιάννη Αναστασάκη, γράφοντας τη μουσική και τα τραγούδια της θεατρικής παράστασης "Είμαι Άσχημη", του... "αντι-αισθητικού μιούζικαλ" των Σέρτζι Μπελμπέλ και Ζόρντι Σάντσες, που ανέβηκε στο θέατρο "Άλμα" σε μετάφραση Κατερίνας Χριστοδούλου, σκηνικά-κοστούμια Κέλλυς Βρεττού και χορογραφίες Αγγελικής Στελλάτου. Το δυσκολότατο ρόλο της "άσχημης" ερμήνευσε η πάντα εξαιρετική (και κάθε άλλο παρά άσχημη!) Μαρία Τσιμά.

Στο απόσπασμα που θα δείτε, ο Σαμουέλ (Μάξιμος Μουμούρης) ακούει από την κοπελιά του (Ανατολή Αθανασιάδου) μια... βαριά αλήθεια σχετικά με κάποιο σωματικό του ελάττωμα... Κι αυτό τον κάνει να αναρωτηθεί για πρώτη φορά τι ακριβώς είναι η ομορφιά και τι η ασχήμια...

Στο τραγούδι συμμετέχουν ακόμα οι: Χριστόδουλος Στυλιανού, Ζαχαρούλα Οικονόμου και Νίκος Πυροκάκος.

Σε ξένη αγκαλιά (για τον Αυρήλιο)

2009-11-06T10:16:00.000+02:00

Περνούν τα χρόνια μίζερα και άδεια

Έχεις πιστέψει πως είσαι θύμα για καλά

Το διπλανό γιαπί έγινε κιόλας σπίτι

Μα εσύ κοιμάσαι σε ξένη αγκαλιά...

(από το Πίσω Δωμάτιο)

Αγάπη στα 16

2009-11-04T10:56:00.000+02:00

Το 2004 έγραψα τη μουσική της ταινίας "Αγάπη στα 16" του Κώστα Χαραλάμπους. Μια πολύ γλυκιά ταινία, την οποία σας συμβουλεύω να αναζητήσετε στα video clubs. Το βασικό θέμα μπορείτε να το ακούσετε στα τρέιλερ που θα βρείτε εδώ. Στο τέλος της ταινίας, το θέμα ακούγεται με τη μορφή τραγουδιού, που έγραψα πάνω σε στίχους του Αντώνη Παπαϊωάννου και τραγούδησα ο ίδιος.

Ο μικρός Ερμής

2009-11-03T17:55:00.000+02:00

Ο μικρός Ερμής ήταν πολύ άτακτος και ο θείος του ο Πραξιτέλης τον μάλωνε συνέχεια...

ΜΗ ετούτο,

ΜΗ εκείνο,

ΜΗ το άλλο,

ΜΗ, ΜΗ, ΜΗ...

Τη θλιβερή κατάληξη αυτής της ιστορίας σάς την αποκαλύπτουν οι στίχοι του Ευγένιου Τριβιζά στο τραγούδι "Ο Μικρός Ερμής". Εγώ έγραψα τη μουσική και το τραγούδησα στην παράσταση "Μίλα Μου για Μήλα"...

Οι δύο ηθοποιοί που βλέπετε στην εισαγωγή είναι ο Φώτης Μακρής και ο Ηλίας Γιαννάκης.

Κι έπειτα ήρθε η βροχή...

2009-11-03T16:45:00.000+02:00

Σήμερα που βρέχει καταρρακτωδώς, θυμήθηκα ένα τραγούδι που έγραψα πριν από μερικά χρόνια και δεν δισκογραφήθηκε ποτέ... Επειδή εγώ έτσι κι αλλιώς το αγαπώ, σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας, παρόλο που δεν είναι παρά ένα demo, και μάλιστα όχι ιδιαίτερα καλοηχογραφημένο... Παίρνω το θάρρος, όμως, μιας και σε τούτη τη σελίδα μπαίνετε λίγοι και καλοί. Όπως, ας πούμε, εκείνοι οι φίλοι που, όταν πηγαίναμε στα πάρτι, μαζεύονταν στο πίσω δωμάτιο και μου ζητούσαν να τους παίζω τα τραγούδια μου στην κιθάρα ;-)

Τα παλιά μας τραγούδια

2009-11-03T10:34:00.000+02:00

Αχ, έλα κοντά μου

και μάθε μου ξανά

όλα εκείνα που ξέχασα

κι όλα εκείνα που έδιωξα μονάχος...

από το "Πίσω Δωμάτιο" (1981)

Απ' την αρχή - Ένα τραγούδι-τατουάζ

2009-10-31T12:05:00.000+02:00

Μάταια έχω προσπαθήσει κατά καιρούς να το σβήσω από το δέρμα μου... Μετά κατάλαβα ότι έπρεπε να μάθω να ζω μαζί του. Αλλά χωρίς να το αφήνω να με καταδυναστεύει.

Ξέρω ότι αυτό το βιντεάκι θα ειναι έκπληξη για κάποιους. Ειδικά για τους πιο νέους, που δεν γνωρίζουν πολλά για τους Α' Αγώνες Ελληνικου Τραγουδιού, το διαγωνισμό τραγουδιού που οργάνωσε στην Κέρκυρα ο Μάνος Χατζιδάκις το 1981. Το τραγούδι μου βραβεύτηκε τότε, μαζί με τη "Δικαίωση" της Ηδύλης Τσαλίκη και την "Οδό Σανταρόζα" του Βασίλη Νικολαϊδη. Δεν το περίμενα. Τη στιγμή που ανήγγειλαν τα αποτελέσματα, η Τζένη, ο Βασίλης κι εγώ τα τσούζαμε στο διπλανό μπαράκι και χορεύαμε τσάμικο!!! Με το που ακούσαμε ότι πρέπει να βγούμε στη σκηνή να ξαναπούμε το τραγούδι πάθαμε πανικό...

Ένα μικρό ενθύμιο από την παράσταση "Μίλα Μου για Μήλα" στο ΤΡΙΑΝΟΝ

2009-10-30T11:08:00.000+02:00

Είχαμε περάσει ωραία σ' εκείνη την παράσταση... Και μεις, αλλά κυρίως τα παιδιά.

Τελείωσε αναπάντεχα, πριν κάνει τον κύκλο της... Μακάρι κάποτε να επαναληφθεί, με καλύτερες συνθήκες.

Αυτό είναι το πρώτο κομμάτι που έλεγα, βγαίνοντας στη σκηνή με το πατίνι. "Για Ταξίδι Μακρινό", σε μουσική δική μου και στίχους Ευγένιου Τριβιζά (όπως και όλα τα τραγούδια της παράστασης). Πρωτογράφτηκε για τη θεατρική "Φρουτοπία", όπου το τραγουδούσε ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος!

Stay tuned, γιατί σκοπεύω να ανεβάσω κι άλλα ;-)

2009-10-30T01:17:00.000+02:00

Η θεατρική σκηνή Μίμηση Πράξης παρουσιάζει την μουσική παράσταση «Ο ΤΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΠΙΠΙΖΑ» του Ευγένιου Τριβιζά.

Σκηνοθεσία - Παναγιώτης Σερεφίδης

Μουσική - Σταύρος Παπασταύρου

Σκηνικά- Κοστούμια - Αννα Μαχαιριανάκη

Χορογραφίες - Γεωργία Γιατράκου

Παίζουν οι ηθοποιοί - Βούρου Αργυρώ, Πέτρου Κωνσταντίνος, Χατζηνικολάου Σωτήρης, Δρακοπούλου Μαρία, Αξής Ιγνάτιος, Καλιότσος Μιχάλης, Σερεφίδης Παναγιώτης.

Η ΜΙΜΗΣΗ ΠΡΑΞΗΣ ετοίμασε μια ακόμα απολαυστική παραγωγή για τα παιδιά , υπό την αιγίδα της WWF Ελλάς με ταλαντούχους ηθοποιούς που ζωντανεύουν στη σκηνή ένα ολόκληρο μαγευτικό σύμπαν με μουσικόφιλους ταύρους, ξακουστούς ταυρομάχους, πιτσιλωτές αγελάδες, ματαντόρ και πανέμορφες δουλτσινέες.

Ποιο είναι το οδυνηρό παρελθόν που δένει τον άνθρωπο και τον ταύρο; Ποια κοινή μοίρα συνδέει τους δύο αντιπάλους που θα βρεθούν σε λίγο αντιμέτωποι στην ηλιόλουστη άμμο της αρένας; Ποιο μυστικό θα αποκαλυφθεί λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της ταυρομαχίας; Τι συνέβη ένα πρωί πριν είκοσι χρόνια σε ένα δρόμο της Παμπλόνας και σημάδεψε ανεξίτηλα το πεπρωμένο και των δυο τους;

Το γεμάτο δράση και απρόοπτα αυτό έργο μας Ο ΤΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΠΙΠΙΖΑ δείχνει μέσα από σπαρταριστά κωμικές και βαθιά συγκινητικές καταστάσεις, ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμβιώνουν αρμονικά με τα ζώα χωρίς να κάνουν τον πόνο τους διασκέδαση και το βασανισμό απόλαυσή τους. Ενα έργο που θα συναρπάσει τα παιδιά, θα τα ταξιδέψει, θα τα κάνει να συγκινηθούν, να ονειρευτούν, να μάθουν να αγαπούν τα ζώα και να γίνουν φίλοι μαζί τους σαν τον ξακουστό ταυρομάχο Ελ Πεπόλδο που καταλαβαίνοντας πόσο σκληρά ανούσια είναι μια ταυρομαχία, αποφασίζει να απαρνηθεί πλούτη και δόξα και να προσφέρει μαζί με το νέο του φίλο, χαρά γέλιο και ελπίδα! Απευθύνεται σε ηλικίες από 3 – 13 ετών, και είναι εγκεκριμένο από το υπουργείο παιδείας.

ΕΝΑΡΞΗ 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Κάθε Σαββατο - 15.00 &

Κάθε Κυριακή - 11.15 & 15.00

Τηλέφωνο για κρατήσεις θέσεων 210.36.25.119

Εισιτήριο 14 ευρώ

Διάρκεια 90 λεπτά

ΜΙΑ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΗ ΣΚΕΨΗ

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός δοξασμένου ταυρομάχου. Ο ίδιος κόσμος μέσα από τα μάτια ενός μελλοθάνατου ταύρου. Δύο διαφορετικές οπτικές. Δύο διαφορετικές ιστορίες. Δόξα για τον ένα, πόνος για τον άλλο. Γαρίφαλα για τον ένα, αίμα για τον άλλο. Κι όμως, ένα αόρατο κόκκινο νήμα ενώνει τον ταύρο εκείνον και εκείνον τον ταυρομάχο.

Οταν ο θρυλικός ταυρομάχος Ελ Πεπόλδο ντε Θαλούθας ντε Βερέγγας ντε Βεράντας φτάνει στην Γρανάδα για να δώσει την εκατοστή του ταυρομαχία και όπως όλοι περιμένουν, να σκοτώσει τον εκατοστό του ταύρο, δε φαντάζεται τα όσα θα συμβούν, δε γνωρίζει ότι έχει κάτι κοινό με το συγκεκριμένο ταύρο που πρόκειται να αντιμετωπίσει εκείνο το μοιραίο πρωί.

Λίγες ώρες προτού ξεκινήσει η ιστορική ταυρομαχία, ο αήττητος ταυρομάχος δέχεται στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του μια αναπάντεχη επίσκεψη, μια επίσκεψη που πυροδοτεί μια σειρά απροσδόκητων ανατροπών και καταιγιστικών εξελίξεων. Και ενώ η μια έκπληξη διαδέχεται την άλλη, ενώ στο δωμάτιο μπαινοβγαίνουν δημοσιογράφοι, δήμαρχοι, προύχοντες, θαυμαστές, γκρούμ και δουλτσινέες, ενώ τα πλήθη αδημονούν στην αρένα, ο ανελέητος ταυρομάχος κατανοεί τα ανεξήγητα που δεν είχε καταλάβει από την εποχή που ήταν ακόμα αθώο παιδί.

Ευγένιος Τριβιζάς

Λίγο πριν το πανηγυρικό φινάλε, η αγελάδα Αμαλασούνθα (Αργυρώ Βούρου), ως άλλη Carmen, εκθειάζει τις αρετές του άντρα της του Εβούλσιου, του περιβόητου Ταύρου που Έπαιζε Πίπιζα!... Δεν ξέρω τι γνώμη θα είχε ο Bizet, πάντως η "σύλληψη" του Ευγένιου ήταν καταπληκτική στο φετινό έργο!... Ακούστε, λοιπόν, την Αγελαδο-Habanera μας και κρίνετε μόνοι σας :-)

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου...

2009-10-29T23:29:00.004+02:00

Γεννήθηκα στην Aθήνα. Με τη μουσική ασχολήθηκα από μικρός, και ιδιαίτερα με την μπαλάντα. Άρχισα να παίζω κιθάρα, ενώ παράλληλα μελετούσα πιάνο και έγραφα τραγούδια, που τα τραγουδούσα ο ίδιος. Αργότερα, σπούδασα αρμονία με τον A. Aινιάν και τον K. Kυδωνιάτη.

Tο καλοκαίρι του 1980 παρουσίασα για πρώτη φορά τραγούδια μου στην μπουάτ «Tιπούκειτος», μαζί με τη Φλέρυ Νταντωνάκη, την Κρίστη Στασινοπούλου και το Νικόλα Μητσοβολέα. Στους A' Aγώνες Eλληνικού Tραγουδιού, που οργάνωσε ο Mάνος Xατζιδάκις στην Kέρκυρα το 1981, βραβεύτηκα για το τραγούδι μου «Aπ' την αρχή» και λίγο μετά κυκλοφόρησε ο προσωπικός μου δίσκος «Tο Πίσω Δωμάτιο», με δέκα δικές μου συνθέσεις και διευθυντή ορχήστρας το M. Xατζιδάκι. Έχω στο ενεργητικό μου τέσσερις ακόμα δίσκους, την «Ξάγρυπνη Πόλη» (1978), το «Mίλα μου για Mήλα» (συλλογή από “παιδικά τραγούδια για μεγάλους”, σε στίχους Eυγένιου Tριβιζά, όπου τραγουδούν ο Σπύρος Σακκάς, η Σαββίνα Γιαννάτου και η Kρίστη Στασινοπούλου) (1986), τη «Mικρή Oθόνη» (τραγούδια από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά της ET) (1996) και τους “Γιαπωνέζικους Kήπους” (1998).

Έχω γράψει μουσική για πολλά ντοκιμαντέρ, για παιδικές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές σειρές, για σειρές από βιβλία-κασέτες με παραμύθια, για το παιδικό CD-ROM των εκδόσεων Πατάκη «Στη Xώρα των Kυκλώπων», για το βιβλίο με CD «Το Μελωδοχωριό θέλει μαέστρο» των εκδόσεων Ρώσση, για το συνδρομητικό περιοδικό «Σύγχρονο Νηπιαγωγείο» των εκδόσεων Βασδέκη καθώς και για πολλά παιδικά θεατρικά έργα («Φρουτοπία», «Tα Mαγικά Mαξιλάρια», «Ένα Δέντρο Mεγαλώνει στο Mπρούκλιν», «Carecrow», «Mε το Nι & με το Σίγμα», «Ο Πόλεμος της Κουτσουλιάς », «Ο Γάτος Σινούε», και φέτος «Ο Ταύρος που Έπαιζε Πίπιζα»).

Eπίσης, έγραψα τη μουσική για τις κινηματογραφικές ταινίες «Tο Tελευταίο Στοίχημα» του Kώστα Zυρίνη, «H Aυλή με τα Σκουπίδια» των K. Zυρίνη, M. Δρίτσα, Θ. Σκρουμπέλου και «Αγάπη στα 16» του Κώστα Χαραλάμπους.

Ασχολήθηκα ιδιαίτερα με την παραδοσιακή και έντεχνη μπαλάντα, ξένη και ελληνική. Tο 1979 συμμετείχα στην τηλεοπτική μουσική σειρά της EPT1 «Tα Tραγούδια του Kόσμου» μαζί με την Eυγενία Συριώτη και για δύο χρόνια (1981-82) έγραφα και παρουσίαζα στο B' Πρόγραμμα της EPT την εκπομπή «Mπαλάντες».

Kατά καιρούς έχω παρουσιάσει τραγούδια μου σε συναυλίες και επιλεγμένους μουσικούς χώρους («Kαφεθέατρο», «Σκορπιός», «Σείριος», «Kλωθώ», «Pαβάναστρον», «Tσάι στη Σαχάρα», «Aν», «Latin», «Πρόβα», «Ebrime», «Πινακοθήκη», «Φωνές», «Ηλίανθος» κλπ). Aπό το 1985 συνεργάστηκα στενά με την Kρίστη Στασινοπούλου σε μουσικά προγράμματα που επιμελήθηκα μουσικά ο ίδιος. Την περίοδο 2002-2003, μαζί με τη φίλη και συνεργάτιδά μου Μαριάνα Ευστρατίου, δύο ηθοποιούς και πενταμελές συγκρότημα, παρουσίασα στο κινηματοθέατρο “Tριανόν” ένα μουσικό θέαμα για παιδιά, με γενικό τίτλο “Mίλα Mου για Mήλα”, βασισμένο σε τραγούδια από τον ομώνυμο δίσκο μου.

Για δύο χρόνια (1998-99) ανέλαβα την καλλιτεχνική επιμέλεια του μουσικού χώρου "Πινακοθήκη" στου Ψυρρή και το 2000, σε συνεργασία με το Filmcenter 2000, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την Oρχήστρα των Xρωμάτων, την οργάνωση μικρών συναυλιών, που γίνονταν μεταξύ των κινηματογραφικών προβολών στην αίθουσα "Tριανόν".

Πέρα από τις μουσικές μου δραστηριότητες, εργάζομαι και ως μεταφραστής λογοτεχνικών έργων, μεταφράζοντας από τα Αγγλικά, τα Ιταλικά και τα Γαλλικά.

Μεταφράσεις μου κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη, Άγρα, Γνώση, Μεταίχμιο κ.λ.π..

Το καλοκαίρι του 2006 εμφανίστηκα στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού στο πλευρό του νομπελίστα Dario Fo ως διερμηνέας του στην παράσταση «Η Μάσκα κι εγώ».

Φέτος, για δεύτερη φορά, είχα τη χαρά να συνεργαστώ με την Ορχήστρα των Χρωμάτων και να ερμηνεύσω τραγούδια των Beatles μαζί με τους: Κώστα Βασιλιάγκο, Βασίλη Γισδάκη και Δώρο Δημοσθένους.

Επίσης φέτος, παρουσίασα δύο προγράμματα στο Cabaret Voltaire: ένα που ονόμασα "Βραδιές για φίλους", μαζί με τον κιθαρίστα Βασίλη Ρακόπουλο και το "Ράδιο-Voltaire", ένα virtual ραδιοφωνικό πρόγραμμα, μαζί με την Άλκηστη Ραυτοπούλου (πιάνο) και τον Φώτη Μυλωνά (πνευστά, μαντολίνο). Με τους ίδιους μουσικούς και τον Σωκράτη Γανιάρη στα κρουστά, ετοιμάσαμε ένα πρόγραμμα με τούρκικα και ελληνικά τραγούδια, στο οποίο δώσαμε τον τίτλο "Hosgeldiniz θα πει... καλωσορίσατε!" και το παρουσιάσαμε τον Μάρτιο στο "Αγγέλων Βήμα".